Navipedia: system IALA - morski system oznakowania

System IALA

Morski system oznakowania

W listopadzie 1980 roku na konferencji IALA rozpatrzono i zaaprobowano propozycję połączenia opracowanych wcześniej systemów oznakowania nawigacyjnego "Systemu A" (czerwony po lewej burcie) i "Systemu B" (czerwony po prawej burcie) w jeden system, który nazwano "Systemem IALA". W "Systemie IALA" zachowano regionalną zasadę malowania znaków bocznych w dawnych systemach "A" i "B".

Państwa, które przyjęły dla znaków bocznych lewej strony kolor czerwony zaliczono do regionu "A". Państwa, które dla znaków bocznych lewej strony stosują kolor zielony zaliczono do regionu "B". W obydwu regionach kierunek toru wodnego liczy się z morza (jeśli jest inaczej, zamieszcza się o tym specjalną informację).

 IALA - Morski system oznakowania 

 Regiony oznakowania A i B 

 Japonia, Korea południowa i Filipiny  
 zalicza się do Regionu A

W związku z regionalnym podziałem oznakowania w "Systemie IALA", na mapach są umieszczane informacje: "System IALA (region A)" lub "System IALA (region B)".

System IALA przewiduje pięć rodzajów znaków, które można stosować w różnych kombinacjach. Znaki mają charakterystyczne elementy identyfikacyjne co pozwala marynarzowi łatwo je rozróżnić. Znaki boczne są różne w "Regionie A" i "Regionie B", natomiast pozostałe cztery rodzaje znaków są wspólne dla obydwu regionów.


Znaki boczne systemu IALA

Znaki boczne wykłada się zgodnie z przyjętym kierunkiem dla oznaczenia prawej i lewej strony toru wodnego.
W "Regionie A" dla oznaczenia prawej strony toru wodnego stosuje się kolor zielony, a dla lewej strony kolor czerwony. Znaki szczytowe (jeśli występują) są pojedyncze. I tak, dla lewej strony jest to czerwony pojedynczy walec (cylinder). Dla prawej strony jet to pojedynczy zielony stożek, punktem zwróconym do góry.

 Region A
Boczne pławy toru mają światło (jeśli zamontowano) o rytmie dowolnym, byle nie (2 + 1).
Światło (2 + 1) jest zarezerwowane tylko do rozgałęzień

W "Regionie B" zastosowanie kolorów jest odwrotne: dla prawej strony - kolor czerwony, dla lewej - kolor zielony.

 Region B
Boczne pławy toru mają światło (jeśli zamontowano) o rytmie dowolnym, byle nie (2 + 1).
Światło (2 + 1) jest zarezerwowane tylko do rozgałęzień

Rozgałęzienie toru

Kiedy na torze wodnym o przyjętym kierunku oznakowania występuje rozdzielenie toru, wówczas kierunek głównego toru wskazuje się zmodyfikowanym znakiem bocznym dla wskazania, w którą stronę skręca główny tor wodny.

 Zmodyfikowane znaki boczne 
 dla Regioniu A
Zmodyfikowane znaki boczne dla "Regioniu A"
 Zmodyfikowane znaki boczne 
 dla Regioniu B
Zmodyfikowane znaki boczne dla "Regioniu B"

Kierunek oznakowania

Dotyczy torów wodnych, które oznakowane są dwustronnie (lewa strona toru i prawa strona toru), natomiast nie dotyczy osi toru, odizolowanych pojedynczych niebezpieczeństw, systemu kardynalnego, itd.
System jest następujący:

Obecnie na mapach morskich jest mnóstwo jasnych i zrozumiałych informacji dla nawigatora. Między innymi strzałki z zielonymi i czerwonymi kropkami. Nawigator nie musi myśleć, który zbiornik jest większy więc jak jest jakiś tor oznakowany.

Symbol wskazujący kierunek oznakowania gdy nie jest to oczywiste.

Symbol wskazujący kierunek oznakowania, w tym wypadku IALA A.

Zasada jest jedna - początek oznakowania jest zawsze od morza, czyli z większego zbiornika do mniejszego.

Poniżej rysunki przedstawiają kierunek oznakowania podczas zbliżania się do portu od strony morza lub wzdłuż wybrzeża, gdzie kierunek ustalony przez odpowiedni organ (zwykle zgodnie z ruchem wskazówek zegara wokół mas ziemi).

 Region A
 Region B

Wystawione pławy mogą mieć kształt kolumnowy (pillar) lub drążkowy (spar). Wszystkie znaki mają poziome pasma koloru. W wyjątkowych przypadkach, jeśli urząd morski uzna, że zielony kolor boi nie jest zadowalający, może być wykorzystany kolor czarny.
Proszę pamiętać, że prezentowane znaki mają charakter wzorcowy (przykładowy), w rzeczywistości mogą przybierać zróżnicowane formy.

Opis pław: może być cyfrowy lub literowy (mogą być i pełne nazwy, co zależy od administracji danego państwa).

System kardynalny

Znaki kardynalne wskazują, że najgłębsza woda występuje po stronie nazwy znaku. Umieszczane są w kierunku na północ, południe, wschód lub zachód od niebezpieczeństwa. Znaki kardynalne mają zazwyczaj kształt kolumnowy lub drążkowy (tyki). Maluje się je zawsze w poziome żółte i czarne pasy, a ich znaki szczytowe (dwa stożki) są zawsze czarne. Układ stożków w znaku szczytowym jest wskaźnikiem umiejscowienia czarnego pasa (pasów).

 Znaki kardynalne

Znaki kardynalne są wyposażone w białe światło o specjalnym rytmie. Podstawowymi rytmami świecenia są: migający (polski skrót M; angielski skrót Q) lub szybko migający (polski skrót MV; angielski skrót VQ). Światło migające zdefiniowano jako światło o 60 lub 50 błyskach na minutę. Szybko migające - 120 lub 100 błyskach na minutę.

Charakterystyki świateł w kwadrantach są następujące:

Liczba błysków 3, 6 i 9 w kwadrantach E, S i W ułatwia identyfikację znaku kardynalnego, ponieważ wspomniane liczby kojarzą się z umiejscowieniem godzin 3, 6 i 9 na tarczy zegara. Długi błysk trwający nie krócej niż 2 sekundy bezpośrednio po MV (6) lub M (6) jest charakterystyczny dla kwadrantu S. Zwraca się uwagę, że są jeszcze dwa znaki, na których stosuje się światło białe, jednak rytm tego światła jest wyraźnie inny i nie można go pomylić z rytmem światła białego przyjętego dla znaków kardynalnych.

Pozostałe znaki systemu IALA

 Znaki odosobnionego niebezpieczeństwa

Znaki odosobnionego niebezpieczeństwa umieszczane są bezpośrednio nad małymi przeszkodami wokół których woda jest żeglowna. Mają kształt kolumnowy, drążkowy lub dowolny inny, ale nie kolidujący ze znakami bocznymi. Mają kolor czarny z poziomymi czerwonymi pasami. Znakiem szczytowym są dwie czarne kule ustawione pionowo. Stosowane jest światło białe błyskowe grupowe B(2), po dwa błyski w grupie.

 Znaki odosobnionego niebezpieczeństwa - oznaczenia na mapie




 Znaki bezpiecznej wody

Znaki bezpiecznej wody wskazują, że woda wokół znaku jest żeglowna, lecz nie oznaczają niebezpieczeństwa. Znaki te mogą być stosowane np. dla oznaczenia osi toru wodnego lub jako znaki podejściowe. Znaki bezpiecznej wody mają wygląd zupełnie odmienny od znaków wskazujących niebezpieczeństwo. Mają one kształt kulisty, albo do wyboru kolumnowy lub drążkowy i czerwony kulisty znak szczytowy. Są to jedyne znaki malowane w pionowe pasy (czerwony i biały). Jeżeli jest zainstalowane światło to ma ono kolor biały a jego rytm może być do wyboru: izofazowy, przerywany, długi błysk, lub litera Morse`a "A".

 Znaki bezpiecznej wody - oznaczenia na mapie




 Znaki specjalne

Znaki specjalne nie stanowią pomocy nawigacyjnej. Ich zadaniem jest wskazanie specjalnego rejonu lub obiektu, o których informują mapy lub inne odpowiednie dokumenty i publikacje nautyczne.

Znaki specjalne są malowane na żółto, mają znak szczytowy w kształcie "leżącego" krzyża (X) pomalowanego na żółto. Światło jeżeli jest zainstalowane jest również koloru żółtego. Ponieważ podczas słabej widoczności istnieje możliwość pomylenia koloru żółtego z białym, żółte światła znaków specjalnych nie mogą mieć rytmu przyjętego dla białych świateł. Kształt znaków specjalnych nie może kolidować ze kształtami znaków nawigacyjnych tnz. jeżeli dla oznakowania np. lewej strony toru wodnego użyto znaków specjalnych to muszą one mieć kształt walcowy, a nie stożkowy. Znaki specjalne mogą mieć również namalowane litery lub numery.

 Znaki specjalne - oznaczenia na mapie




Nowe niebezpieczeństwo. Zwraca się szczególną uwagę, że "nowe niebezpieczeństwo", które nie jest jeszcze ogłoszone w dokumentach nautycznych może być wskazane przez znak dublujący we wszystkich szczegółach identyczny ze znakiem zasadniczym. Znak dublujący powinien stać tak długo, aż informacja o nowym niebezpieczeństwie zostanie w wystarczający sposób podana do wiadomości. Znak "nowego niebezpieczeństwa" może być wyposażony w Racon nadający literę "D" według kodu Morse'a.





 Tymczasowa pława wrakowa

Tymczasowa pława wrakowa to dodatkowy znak nawigacyjny, wykorzystywany w nawigacji prowadzonej zarówno metodami wzrokowymi, jak i radiolokacyjnymi. Pława powinna być wystawiana tak blisko wraku na ile to możliwe. Grupa tymczasowych pław wrakowych powinna być wystawiona wokół wraku w formie określonego wzorca. Jako pojedyncza lub grupa pław, tymczasowe pławy wrakowe mogą towarzyszyć innym znakom nawigacyjnym wystawionym w terminie późniejszym.

Pława w kolorze niebiesko-żółte pionowe pasy, ze znakiem szczytowym stojący żółty krzyż. Pława wyposażona w zmiennobarwne światło błyskowe o błyskach w kolorze żółtym i niebieskim, nominalnym zasiegu 4Mm (zasięg może zostać zmieniony w zależności od warunków lokalnych).
Charakterystyka: B1.0s + 0.5s + Y1.0s + 0.5s = 3.0s   Sfera niebieska

W przypadku wystawienia więcej niż jednej pławy, ich światła powinny być zsynchronizowane. Jeśli administracja morska uzna to za konieczne, tymczasowa pława wrakowa może być wyposażona w Racon (litera "D") i/lub transponder AIS. Pława o znaku szczytowym (jeżeli został zainstalowany) w formie żółtego krzyża w pozycji pionowej.

Tymczasowa pława wrakowa, powinna być utrzymywana w pozycji wystawienia do chwili:

Uwaga: Wszystkie pławy o ile noszą znak szczytowy, to jest on pojedynczy. Podwójny znak szczytowy mają pławy, które "krzyczą", ostrzegają o niebezpieczeństwie czyli system kardynalny i odizolowane niebezpieczeństwo.





LINKI